Monday, May 14, 2018

'Adem in, adem uit'

Ik schrijf deze blog na het heetst van de strijd, zo'n vijf minuten erna.
Ik denk dat ik vandaag een medaille verdien.

Na een lange slaapdienst van het werk, kom ik thuis. Het is 12 uur in de middag. Over twee uur moet ik Finn van school halen en een half uur later Suze van de opvang. Ik heb zin om ze te zien. Het zijn ook de leukste kinderen op deze wereldbol. Nog even twee uurtjes zon pakken en dan op de fiets naar school.

Finn is blij mij te zien. Hij vraagt direct om een ijsje. Snap ik wel, het is 28 graden. Probleem is echter het gebrek aan ijs in onze vriezer. Ik kijk op de klok van mijn telefoon, 14.10 uur. In 20 minuten op de fiets naar de winkel? Finn heeft vertrouwen in mijn uithoudingsvermogen. We gaan dus met een rap tempo op de fiets naar de supermarkt om ijs te halen. Met zweet op mijn voorhoofd, in mijn nek en nog een paar plaatsen die ik niet zal noemen, zijn we bij Suze aangekomen. Ook die is blij mij te zien.

Thuis geef ik ze een ijsje (en neem er zelf ook één). En dan begint de ellende. Suze smeert zich er helemaal onder. Normaal niet erg, maar ik kom er net te laat achter dat de vlekken er niet uit te wassen zijn. Nieuwe kleding wordt in één klap oude kleding.

Dan zet ik het badje op. Na precies 5 minuten breekt de ruzie uit. Suze gooit water uit het badje (hoe durft ze) en Finn vindt dat dit niet mag. De ruzie duurt met korte tussenpozen 1,5 uur. Ik ben kapot. En er klaar mee. Na de zoveelste huilbui vertel ik ze dat de pret over is. We gaan douchen.

Douchen, daar gaat het echt mis. Beiden staan ze onder de douche. Ik loop na de zoveelste ruzie even 3 minuten weg om af te koelen op de overloop. Had ik dat maar niet gedaan. Ik kom binnen, kijk in de douche en zie alleen maar paarse schuim. Overal. Maar echt overal. De twee hebben mijn dure (iets te duur, geef ik toe) zilvershampoo uitgeknepen, en mijn crèmespoeling, en de shampoo van mijn man en niet te vergeten, al mijn Rituals showergels. BAM, dit is de grens. Ik geef de kinderen een preek. Laat hen zichzelf afdrogen en zet ze op de gang. Een kwartier lang zaten ze daar (met grote ogen en muisstil), terwijl ik alles heb opgeruimd. Finn zegt nog: "mama ik zie aan jouw hoofd dat je een beetje, heel erg, boos bent".

Finn, die was onder de indruk. Suze was twee tellen later al mijn make up aan het uitproberen, op haar gezicht. "She was not impressed".

Ja, ik verdien een medaille. Omdat ik deze dag heb overleeft. En mijn kinderen leven ook nog. En de manier waarop, daar hebben wij het even niet over. Oké?

Thursday, March 15, 2018

'Thuismoeder'

Afgelopen week was ik ineens een hele week vrij van mijn werk. Een 'normaal' mens zou denken, heerlijk. Ik niet. Ik dacht alleen maar aan hoeveel ik nog moet doen op mijn werk, dat ik nog notulen moet uitwerken, nieuwe afspraken moet plannen en aan de nog te beantwoorden mailtjes. Ik doe mijn stinkende best een balans te vinden tussen het werk en het bruisende gezinsleven. Maar wanneer ik zeven dagen vrij ben weet ik gewoon niet wat ik met mij zelf aan moet. Ik bedoel, als je van gekheid twee keer per dag een stofzuiger door het huis haalt, gaat er ergens iets mis toch?

Finn snapte er ook maar weinig van, hij was zelfs wat geïrriteerd. "Mam! Ga ik de hele week niet naar de opvang? Jammer." Waarop ik dan denk, ja hallo, ik ben ook vet gezellig. Meningen zijn hierover blijkbaar verdeeld.

Deze week heb ik mogen proeven aan hoe het is om een 'thuismoeder' te zijn.
In de ochtend deal ik met een peuter puberende Suze. Ze wil alles 'zelluf' doen. Handig zou je denken. Nou, nee hoor. Want alles wat ze 'zelluf' wil doen, kan ze nog net niet. Dat resulteert dus zeker 3 keer per dag tot een epische driftbui. Nog voordat ik Finn naar school kan brengen, heeft Suze al drie keer gepoogd haar neus aan mijn broek af te vegen. Ik zeg haar; "Suze, niet doen, deze broek wil mama morgen ook nog graag aan". "Oke, mama". Maar echt, nog geen minuut (!) later, komt ze naar mij toe en veegt ze (doelbewust, ik weet het zeker) haar neus af aan mijn broek. De broek die ik nog maar een uur aan heb. Top.

In de middagen haal ik Finn van school. Vanaf dan ben ik of een taxi, of is het een kindercrèche bij ons thuis. Gezellig hoor. Maar reken maar dat er dan voor de derde keer die dag een stofzuiger door het huis moet. Ik doe het niet, want zo rond drie uur slaat de vermoeidheid toe. Ik kijk dan nog eens op de klok en tel over hoeveel uur mijn man thuis komt. Zodra hij over de drempel stapt, ren ik gauw naar buiten. Nee, nee, grapje. Denk ik.

Ik heb deze week genoten van de kinderen. Dat ik Finn elke dag van school kan halen, dat hij vriendjes te spelen heeft. Dat Suze lekker bij mij op schoot kruipt wanneer ze bijna gaat slapen, dat ze mij zomaar een (snot) kus komt geven. Allemaal momenten die ik voor geen goud gemist zou willen hebben.
Maar, voor mij is werk ook belangrijk. Gesprekken voeren die niet over de kinderen gaan, contact met collega's, je even niet druk maken om wat er zich thuis afspeelt. Dat heb ik ook nodig, al mag dat best met iets minder werk druk. Want werken in de zorg is niet altijd even makkelijk, maar dat is een ander onderwerp, voor een andere keer.
Oh en die notulen? Die heb ik natuurlijk al lang uitgewerkt, thuis op de bank. Die mailtjes zijn ook al beantwoord. Want balans, daar ben ik super goed in.



'Adem in, adem uit'

Ik schrijf deze blog na het heetst van de strijd, zo'n vijf minuten erna. Ik denk dat ik vandaag een medaille verdien. Na een lange s...